طراحی و ارزیابی لرزه‌ای

جداسازی لرزه‌ای، راهبرد حفاظت لرزه‌ای است که سازه را از حرکت زمین با قرار دادن جداسازهای انعطاف‌پذیر میان روسازه و پی آن جدا می‌کند. این کار دوره تناوب بنیادی سازه را به مقدار بلندی جابه‌جا می‌کند و تقاضاهای لرزه‌ای را کاهش داده و هم سازه و هم محتویات آن را محافظت می‌کند.

طراحی ظرفیتی فلسفه طراحی لرزه‌ای است که المان‌های شکل‌پذیر را وادار می‌کند نخست تسلیم شوند و سایر المان‌ها را طوری محافظت می‌کند که الاستیک باقی بمانند. این روش تضمین می‌کند تغییرشکل غیرالاستیک فقط در مکان‌های کنترل‌شده و شکل‌پذیر رخ دهد.

منحنی شکنندگی، تابعی احتمالاتی است که احتمال رسیدن یا تجاوز یک سازه یا جزء از یک حالت خسارت مشخص را به‌عنوان تابعی از یک سنجه شدت حرکت زمین ارائه می‌دهد. این ابزار بنیادی در مهندسی زلزله مبتنی بر عملکرد و ارزیابی خطر لرزه‌ای است.

قاب خمشی، سامانه سازه‌ای است که در آن تیرها و ستون‌ها با اتصالات صلب قادر به انتقال گشتاورهای خمشی به هم متصل می‌شوند و مقاومت جانبی را از طریق عملکرد خمشی فراهم می‌آورند. قاب‌های خمشی از رایج‌ترین سامانه‌های مقاوم جانبی در ساختمان‌های فولادی و بتن مسلح هستند.

طراحی مبتنی بر عملکرد (PBD)، فلسفه طراحی لرزه‌ای است که اهداف عملکرد را برای یک سازه در چندین تراز خطر به‌صراحت تعریف می‌کند و از رویه‌های تحلیلی برای اثبات دستیابی سازه به آن‌ها بهره می‌گیرد. این رویکرد جانشین مدرن طراحی تجویزی مبتنی بر آیین‌نامه است.

تحلیل پوش‌آور، روش تحلیل استاتیکی غیرخطی است که در آن سازه تحت الگوی باری جانبی یکنواخت افزاینده تا رسیدن به جابه‌جایی هدف یا فروریزش قرار می‌گیرد. این تحلیل بینش درباره توالی تسلیم سازه، ظرفیت جانبی آن و سازوکار شکست آن فراهم می‌آورد.

ضریب رفتار (R)، ضریبی مبتنی بر آیین‌نامه است که نیروهای طراحی لرزه‌ای کشسان را کاهش می‌دهد تا شکل‌پذیری، افزون‌مقاومت و افزونگی یک سامانه سازه‌ای را لحاظ کند. این ضریب ظرفیت سازه برای اتلاف انرژی از طریق رفتار غیرکشسان را بازتاب می‌دهد و در طراحی لرزه‌ای مبتنی بر نیرو محوری است.

بهسازی لرزه‌ای، اصلاح یک سازه موجود برای بهبود مقاومت آن در برابر بارگذاری زلزله است. این عمل برای ساختمان‌ها، پل‌ها و زیرساخت‌های فرسوده‌ای که بر پایه آیین‌نامه‌های قدیمی یا بدون هیچ مقررات لرزه‌ای طراحی شده‌اند حیاتی است.

دیوار برشی، عضو سازه‌ای قائمی است که برای مقاومت در برابر نیروهای جانبی — عمدتاً باد و زلزله — طراحی می‌شود و ظرفیت برشی و خمشی درون‌صفحه‌ای توسعه می‌دهد. دیوارهای برشی از کارآمدترین و پرکاربردترین سامانه‌های مقاوم جانبی هستند، به‌ویژه در ساختمان‌های بتن مسلح و بنایی.

طبقه نرم، ترازی از ساختمان است که به‌طور قابل‌توجهی انعطاف‌پذیرتر از ترازهای بالای خود است، معمولاً به دلیل بازشوهای بلند در طبقه همکف، نبود دیوارهای پرکننده یا ناپیوستگی سامانه‌های جانبی. طبقات نرم علت اصلی فروریزش در زلزله‌ها و هدف اصلی برنامه‌های بهسازی در سراسر جهان هستند.